Dec 30, 2011

" മല്ലികൈ കെടയ്ക്കുമാ ?"

എറണാകുളത്ത് ഒരു കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സമയം. ഗള്‍ഫ്‌ മോഹങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ നാലുപേര്‍( ഞാന്‍ ,പട്ടര്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന രാമസ്വാമി,പിന്നെ ജോസ്, സോണി)കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കാന്‍ ഒരു ഇന്‍സ്ടിട്ട്യുട്ടില്‍ ചേരുന്നു . പഠിക്കാന്‍ വരുന്ന സുന്ദരികളെയും പഠിപ്പിക്കുന്ന സുന്ദരികളെയും ഒക്കെ കാണുക എന്നതായിരുന്നു പട്ടരുടെയും ജോസിന്റെയും പൂതി. ദിവസങ്ങള്‍ രസകരമായി പോയി. ഏകദേശം ഒരേ പ്രായം വരുന്ന സാറുമ്മാരുമായി ഞങ്ങള്‍ നാലും നല്ല കമ്പനി.


അങ്ങനെയിരിക്കെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ക്ലാസില്‍ നിന്നും ഊട്ടി ടൂര്‍ . കുറെ തവണ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരും ചാടി വീണു. കോയമ്പത്തൂര്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ജോസ് പറഞ്ഞു, അവന്റെ പെങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന വഴി ചെല്ലണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന്. "വല്ല അച്ചപ്പമോ, കുഴലപ്പമോ ആയിരിക്കും,അത് വാങ്ങിക്കാന്‍ എന്തിനാ പോണേ".എന്നൊക്കെഞങ്ങള്‍ നിരുല്സാഹപ്പെടുതിയെങ്കിലും അവസാനം പോയി.ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കൂടില്‍ നാല് ഫുള്‍ ബോട്ടില്‍ !ജോസിന്റെ പെങ്ങളേം എയര്‍ ഫോര്‍സ് അളിയനെയും ഞങ്ങള്‍ വാനോളം പുകഴ്ത്തി.

കുപ്പിയും വാങ്ങി ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയുടെ ഏറ്റവും പിന്നില്‍ എത്തി. അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍ക്കുന്നത് ഗ്ലാസും സോഡയും ഇല്ല എന്ന്. ആദ്യം കണ്ട കടയുടെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിച്ചു ഞാന്‍ ഗ്ലാസ് വാങ്ങാന്‍ പോയി. അവിടെ ചെന്ന് കൈകൊണ്ടു ഒരു ഗ്ലാസ് രൂപം ഉണ്ടാക്കി കാണിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു " ടംബ്ലര്‍ ഇരുക്കാ " എന്ന്. കടയില്‍ ഇരുന്ന ഒരു ചേട്ടന്‍ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കിയിട്ട് അടുത്ത് നിന്ന പയ്യനോട് പറഞ്ഞു " ഗ്ലാസ് എടുത്തു കൊടുക്കെടെ " എന്ന്. ഞാന്‍ ശരിക്കും ചമ്മി. "ചേട്ടന്‍ തിരുവന്തോരം ആരിക്കും" എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു "അല്ല കാസര്‍ഗോട്, എന്താ കുഴപ്പമുണ്ടോ " എന്ന്. പിന്നെ നാല് ഗ്ലാസ് വാങ്ങിച്ചു ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു .


ഊട്ടിയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒടുക്കത്തെ തണുപ്പ്. കൊണ്ടുപോയ കുപ്പികള്‍ എല്ലാം തീര്‍ന്നിട്ടും തണുപ്പിനൊരു കുറവുമില്ല. രാത്രിയായി .ഞങ്ങള്‍ നാലും കൂടി ഒന്ന് പുകക്കാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോള്‍ കുരിയന്‍ സാറും ബിനോയി സാറും ഓടിവരുന്നു. പിന്നാലെ കുറെ തമിഴന്മാരും. നമ്മുടെ അടുത്ത് എത്താറായപ്പോഴേക്കും, തമിഴന്മാര്‍ എല്ലാരും കൂടിസാറുമ്മാരെ വളഞ്ഞു പിടിച്ചു തല്ലാന്‍ തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ ഓടിച്ചെന്നു ഒരുവിധത്തില്‍ പിടിച്ചു മാറ്റി കാര്യം എന്താണെന്ന് തിരക്കി. തമിഴിലുള്ള കുറെ തെറികള്‍ കൂടി പഠിക്കാന്‍ പറ്റി എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ല. മല്ലിക മല്ലിക എന്നൊക്കെ ഇടക്ക് പറയുന്നുണ്ട് പിന്നെ ഒരു വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചു തമിഴന്മാരെ പറഞ്ഞു വിട്ടപ്പോഴേക്കും, ജോസ് പറഞ്ഞു "പോയാ " എന്ന് . അത് കേട്ട് പോയ തമിഴന്മാര്‍ തിരിച്ചു വന്നു വീണ്ടും കൈ വെച്ചു . പിന്നെ വീണ്ടും അച്ചാ പോറ്റി പറഞ്ഞു തമിഴമ്മാരെ പായ്ക്ക് ചെയ്തു. എന്താ പ്രശ്നം എന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് സാറുമ്മാര്‍ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ആരാ ഈ മല്ലിക എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴല്ലെ സാറുമ്മാര്‍ കഥ പറയുന്നത്. സന്ധ്യക്ക്‌ രണ്ടെണ്ണം വീശിയിട്ട്‌ പുറത്തു പോയ സാറുമ്മാര്‍ ഒരു സ്ത്രീ ചുവന്ന ചെല ചുറ്റി കുളിച്ചൊരുങ്ങി മല്ലികപ്പൂവ് ഒക്കെ ചൂടി ഒരു വീടിന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. " മല്ലികൈ കെടയ്ക്കുമാ ? " എന്ന് മാത്രമേ താന്‍ ചോദിച്ചുള്ളൂന്നു കുരിയന്‍ സാര്‍ പറഞ്ഞു !

പിറ്റേ ദിവസം ലേയ്ക്ക്‌ കാണാന്‍പോയവഴി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്ന കന്നുകാലി അച്ചന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന തോംസണെ കാണാതെ പോയി.അവന്‍ സെമിനാരിയില്‍ നിന്നും ചാടിവന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു കന്നുകാലി അച്ചന്‍ ( കെ. എ ) എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്‌ . ലേക്കിനടുത്തു ഒരു തമിഴനുമായി തോംസണ്‍ സംസാരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു എന്ന് നിമ്മി ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു. തപ്പി തപ്പി ചെന്നപോള്‍ ഒരു ചെറിയ മരത്തില്‍ ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്‌ കന്നുകാലി അച്ചന്‍ .പൊട്ടന്‍ ബേക്കറി സാധനം കണ്ടത്പോലെ ചുമ്മാ ചിരിക്കുന്നു.കഞ്ചാവാണെന്നു ഞങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചെങ്കിലും രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു വെളിവ് വന്നപ്പോള്‍ കെ . എ. പറഞ്ഞു, ഒരു തമിഴന്റെ കൈയീന്നു സുഗന്ധ മുറുക്കാന്‍ വാങ്ങിച്ചു കഴിച്ചിട്ട് പാക്ക് ചൊരുക്കിയതാണെന്ന് !

പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ ബോട്ടാണിക്കല്‍ ഗാര്‍ഡന്‍ കാണാന്‍ പോയി. അവിടെ വെച്ച് രാമസ്വാമി ഒരു തടിയനെ കണ്ടിട്ട് ഇയാളെ എവിടെയോ കണ്ടു പരിചയമുണ്ടല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു കുറെ പ്രാവശ്യം നോക്കി. ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു, " എടാ, ഇങ്ങനെ തുറിച്ചു നോക്കാതെ, അയാള്‍ക്കെന്തു തോന്നും" എന്ന്. പക്ഷെ രാമസ്വാമി വിട്ടില്ല. പിന്നെയും അയാളെ തന്നെ നോക്കി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു തടിയന്‍ വന്നു പട്ടരുടെ കൊങ്ങാക്കു പിടിച്ചിട്ടു രണ്ടു പ്രാവശ്യം മുകളിലേക്ക് തത്തിച്ചു . ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും എബൌട്ടെന്‍ അടിച്ചിട്ട് ഗാര്‍ഡനിലെ അപൂര്‍വങ്ങളായ വൃക്ഷ ലതാദികള്‍ കണ്ടു അത്ഭുതം കൂറി.

പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ നേപ്പാളികള്‍ കമ്പിളി വില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലത്തുപോയി. അവിടെ വെച്ച് ഒരുത്തന്‍ കുറെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് ഒക്കെ ആയിട്ട് വന്നു. ഞാന്‍ ഒരു ഗ്ലാസ് എടുത്തു വെച്ച് നോക്കി. എന്താ വില എന്ന് ചോദിച്ചു. അയാള്‍ നൂറു രൂപ പറഞ്ഞു. എങ്ങനെ എങ്കിലും രക്ഷപെടണമല്ലോ എന്ന് വെച്ച് ഞാന്‍ ഇരുപത്തഞ്ചു രൂപ പറഞ്ഞു .അയാള്‍ പറഞ്ഞു "കൊടുക്കുങ്കെ " എന്ന്..ദൈവമേ അത് തലയിലായി. സംഭവം ഫേയ്ക്കാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു രക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോ തമിഴന്റെ ഭാവം മാറി.അല്‍പ്പം മുന്‍പ് സാര്‍ എന്ന് വിളിച്ചവന്‍ "എന്നെടാ വിളയാടുതാ " എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ . ഞാന്‍ ഞെട്ടി പിന്നെ അയാള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ഭയങ്കര തെറി. ഹിന്ദി ഒട്ടും മനസ്സിലാകാഞ്ഞതു എന്റെ ഭാഗ്യം. ആളുകൂടി..പിന്നെ കുരിയന്‍ സാര്‍ ആണ് വന്നു രക്ഷിച്ചത്‌.

വളരെ രസകരമായി ഊട്ടി ടൂര്‍ സമാപിച്ചു. നിമ്മി ടീച്ചറുമായി ബിനോയി സാര്‍ ലൈന്‍ ആയി എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ഡെവലപ്മെന്റ് .പതിനഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വളരെ ആകസ്മികമായി ഞാന്‍ കുരിയന്‍ സാറിനെ കണ്ടു. കോട്ടയത്ത്‌ ഉത്സവത്തിന്‌ സ്പെഷ്യല്‍ ഡ്യുട്ടി ആയിരുന്നു എസ് ഐ ആയ കുരിയന്‍ സാറിനു. സാറിനു പക്ഷെ എന്നെ മനസ്സിലായില്ല. പേര് പറഞ്ഞിട്ടും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും. അവസാന കൈക്ക് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. " മല്ലികൈ കെടയ്ക്കുമാ ? " എന്ന്. ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയോടെ കുരിയന്‍ സാര്‍ രണ്ടു വശത്തേക്കുംനോക്കി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു..." അപ്പൊ ..ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല അല്ലെ " എന്ന് !

എങ്ങനെ മറക്കാന്‍...അന്ന് തമിഴന്മാരുടെ കൈയില്‍ നിന്നും എനിക്കും കിട്ടിയതാണല്ലോ ഭേഷായിട്ടു !

Nov 21, 2011

കുന്തി ജോസഫും കുചേലന്‍ ജോയിമോനും.

ഹിസ്റ്ററി ക്ലാസിലേക്ക് പ്യൂണ്‍ കടന്നു വന്നപ്പോഴേ അത് ഫീസ്‌ കൊടുക്കാതവരുടെ ലിസ്റ്റ് വായിക്കാനെന്നു എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു . പതിവുപോലെ ഞാനും ജോസഫും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. നാളെ മുതല്‍ ഫീസ്‌ കൊടുക്കാത്തവര്‍ ക്ലാസില്‍ ഇരിക്കേണ്ട എന്ന് സാര്‍ പറഞ്ഞു . മുന്നിലത്തെ ബഞ്ചില്‍ നിന്നും തിരിഞ്ഞിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഫീസ്‌ കൊടുത്ത കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാനാകാതെ ജോസഫ്‌ മുഖം താഴ്ത്തി .കുന്തി എന്നായിരുന്നു കുട്ടികള്‍ ജോസഫിനെ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ,രൂപം കൊണ്ട് കുചേലന്‍ എന്ന പേരായിരുന്നു ജോസഫിന് ചേരുക എന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു . അപ്പോള്‍ ശരിക്കും കുചേലനായ എന്നെ എന്ത് പേരു വിളിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ വെറുതെ ആലോചിച്ചു .കുചേലന്‍ ജോയിമോന്‍ എന്ന പേരു നന്നായി ഇണങ്ങുമെന്ന് തോന്നി.

ഫീസ്‌ കൊടുക്കാനാവാതെയുള്ള ഈ നില്‍പ്പ് എനിക്ക് പുത്തരിയല്ലായിരുന്നു .നാല് മാസങ്ങളുടെ കൃത്യമായ ഇടവേളയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു ഞാന്‍ അതിനു വലിയ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാഞ്ഞതിനാലാവണം എനിക്ക് മുഖം താഴ്ത്താന്‍ തോന്നിയില്ല .

പ്യൂണ്‍ പോയതിനു ശേഷം അടുത്തിരുന്ന ജിജോ ചോദിച്ചു ." എന്താടാ , ഫീസ്‌ സമയത്തും കാലത്തും കൊടുക്കാന്‍ മേലെ" എന്ന്‍ . അതൊക്കെ വീട്ടില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയെന്നും , പുട്ടടിച്ചു തീര്‍ന്നൂന്നും പറഞ്ഞത് ജിജോ വിശ്വസിച്ചില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി .


കാലത്ത് അമ്മച്ചിയോട്‌ ഫീസ്‌ കൊടുക്കാനുള്ള അവസാന ദിവസം ഇന്നാണ് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ,അമ്മച്ചി കഴുത്തില്‍ കിടന്ന നേരിയ മിന്നുമാലയില്‍ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു . " എന്നതേലും ഒരു വഴി ദൈവം തമ്പുരാന്‍ കാണിക്കും " എന്ന് . അമ്മച്ചിക്ക് ആകെപ്പാടെ ഉള്ള ഒരു തരി സ്വര്‍ണ്ണം വിറ്റോ പണയം വെച്ചോ ഫീസ്‌ കൊടുക്കാന്‍ മാത്രം പഠിപ്പില്‍ ഞാന്‍ വലിയ മിടുക്കനല്ല്ല എന്നു എനിക്ക് തന്നെ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെ പറഞ്ഞു അമ്മച്ചിയെ വേദനിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല . പകരം ക്ലാസ്സില്‍ പോകാതെയും പരീക്ഷ മാത്രം എഴുതാം എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അമ്മച്ചി അനുവദിച്ചില്ല .


ഞായറാഴ്ച പള്ളി പിരിഞ്ഞു വരുമ്പോഴായിരുന്നു കടുത്തുരുത്തി ടൌണില്‍ അരിക്കട നടത്തുന്ന സേവ്യര്‍ ചേട്ടനെ കണ്ടത് . കടയിലെ കണക്കു എഴുതി കൊടുത്താല്‍ മാസം നൂറു രൂപ തരാം എന്നു സേവ്യര്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു . പിറ്റേന്ന് കാലത്തെ കടയില്‍ ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞത് അമ്മച്ചിയോട്‌ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മച്ചി." ഹെന്റെ ദൈവമേ " എന്നു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു


വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം അപ്പച്ചന്‍ വണ്ടി പെരിയാറില്‍ നിന്ന് വന്നു എന്ന് കാലത്തെ വാതില്‍ പടിയില്‍ ചെരുപ്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ ആയിരുന്നു മനസ്സിലായത്‌ . ചുവന്ന എയര്‍ ബാഗില്‍ നിന്നും , മുഷിഞ്ഞ തുണികള്‍ അലക്കാനായി എടുക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മുഖം പതിവിലുമേറെ വേദന നിരഞ്ഞതാണല്ലോ എന്നു ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞു, തുണി അലക്കിക്കൊണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്ത് പല്ലും തേച്ചു നില്‍ക്കുന്ന അപ്പച്ചനെ കണ്ടു . അപ്പച്ചന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മച്ചി എന്തൊകെയോ നിഷേധിക്കുന്നതും . പിന്നെ കുറെ കഴിഞ്ഞു അരകല്ലില്‍ അരച്ചും കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്തും പതിവില്ലാതെ അപ്പച്ചനെ കണ്ടു . അപ്പച്ചന്‍ കുറെ നേരത്തിനു ശേഷം പുറത്തേക്കു പോയപ്പോള്‍ അമ്മച്ചിയുടെ കഴുത്തില്‍ അസാമാന്യമാം വിധം തിളങ്ങുന്ന ഒരു മിന്നുമാല ഞാന്‍ കണ്ടു . അമ്മച്ചിക്ക് എവിടെ നിന്നും പുതിയ മാല എന്നു ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു .


കാലത്തെ ക്ലാസില്‍ പോകുന്നതിനു പകരം ഞാന്‍ സേവ്യര്‍ ചേട്ടന്റെ കടയില്‍ പോയി . സേവ്യര്‍ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ എന്നെ ഇഷ്ട്ടപ്പെടതതുപോലെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി . സുന്ദരനായ സേവ്യര്‍ ചേട്ടന് ഒട്ടും ചെരാത്തവളായിരുന്നു ആ സ്ത്രീ . ചെറിയ ഒരു സ്വര്‍ണ്ണക്കടയിലോ ഒരു പട്ടുസാരിക്കടയിലോ പ്രതിഷ്ട്ടിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട രൂപമായിരുന്നു അവര്‍ .അത് പണക്കാരനായ ഒരാളുടെ മകളാണെന്നും ,സേവ്യര്‍ ചേട്ടനെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു ,പണം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും അവരെ അവരുടെ അപ്പന്‍ കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തതാണെന്നും , അരി എടുത്തു കൊടുക്കുന്ന ജോണിക്കുട്ടി , ഇടക്കെപ്പോഴോ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു .

സേവ്യര്‍ ചേട്ടന്‍ അന്ന് മുഴുവന്‍ എന്നെ കൊണ്ട് കണക്കെഴുതിപ്പിച്ചു . പിറ്റേന്ന് കാലത്തെ ചെന്നപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു ,ഇന്നലെ നീ കുറെ എഴുതിയല്ലോ , ഇനി വേണ്ടപ്പോള്‍ പറയാമെന്നു. എന്നിട്ട് കാഷ് കൌണ്ടറില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഭാര്യയെ ഇത് പോരെ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നോക്കി .എന്റെ പേര് വെട്ടി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി .വിവരം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മച്ചിയുടെ കൈകള്‍ പതിവുപോലെ മിന്നുമാലയില്‍ തെരുപ്പിടിച്ചില്ല.സേവ്യര്‍ ചെട്ടറെ കടയിലെ ജോലി പോയതിനെക്കാള്, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഫീസ്‌ കൊടുക്കാനുള്ള വഴി അടഞ്ഞതിലുള്ള വിഷമമായിരുന്നു അമ്മച്ചിയുടെ മുഖത്ത് .


ഉച്ചക്ക് ചോറ് വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മച്ചിയുടെ കഴുത്തിലെ മാലയുടെ നിറം കുറഞ്ഞു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി . ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അത് കറുത്ത് തുടങ്ങി . അപ്പച്ചന്‍ മാല വിറ്റോ അതോ പണയം വെച്ചോ എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ച് അമ്മച്ചിയെ ഞാന്‍ വിഷമിപ്പിച്ചില്ല . എന്തെല്ലാമാണെങ്കിലും അപ്പച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും അമ്മച്ചി സമ്മതിക്കില്ല എന്നെക്കറിയാമായിരുന്നു.

അമ്മച്ചിയുടെ പ്രാര്‍ഥനയുടെ ശക്തിയെന്നോണം ഒരു മണി ഓര്‍ഡര്‍ ആയിട്ടായിരുന്നു ദൈവം ആ തവണ ഞങ്ങളെ അതിശയിപ്പിച്ചത് .പട്ടാളത്തില്‍ ജോലിയുള്ള കൊച്ചപ്പന്‍ പണം അയച്ചപ്പോഴേക്കും ,ഫീസ്‌ കൊടുക്കേണ്ട അവസാന തീയതിയും കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരാഴ്ച കൂടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു .

ഫീസ്‌ കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആലോചിച്ചത് മൂന്നര മാസത്തിനു ശേഷം എന്ത് അത്ഭുതമാണ് സംഭവിക്കാന്‍ ബാക്കി ഉണ്ടാവുക എന്നായിരുന്നു .

കുന്തി ജൊസഫ് പക്ഷെ ക്ലാസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്തിനാണ് ദൈവം കുന്തിയെ മറന്നത് ?

Oct 6, 2011

പാണ്ടിച്ചിയുടെ പല്ലിമിട്ടായികള്‍

ഈ അവധിക്കാലത്ത്‌നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍, തൊടിയില്‍ നിന്നും പഴയ സാധനങ്ങള്‍ പെറുക്കാന്‍ വന്നവരെ കണ്ടപ്പോഴാണ് പാണ്ടിച്ചിയെപ്പറ്റി വീണ്ടും ഓര്‍മ്മ വന്നത്.



കൃത്യമായി മാസത്തില്‍ രണ്ടുതവണ വരാറുണ്ടായിരുന്ന തമിഴത്തി ആയിരുന്നു പാണ്ടിച്ചി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചിരുന്ന രാക്കമ്മ. കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചു വിളിച്ചു എല്ലാവര്ക്കും രാക്കമ്മ, പാണ്ടിച്ചി ആയി. കൈയില്‍ ചതുരാകൃതിയില്‍ ഉള്ള ഒരു ഓലകൊണ്ട് മെടഞ്ഞ വട്ടിയും, തോളില്‍ തുണിയുടെ ഒരു ഭാണ്ടക്കെട്ടും ആയി അവര്‍ വരും. ഒരു കാലിനു എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാവണം, ചട്ടി ചട്ടി ആയിരുന്നു അവര്‍ നടന്നിരുന്നത് മിക്കവാറും പത്തുമണിയോടെ ആയിരുന്നു പാണ്ടിച്ചി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ എത്തുക.



ഭര്‍ത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു പാണ്ടിച്ചി. സ്വന്തക്കാരോ ബന്ധക്കാരോ അവര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീടുകളില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്നത് കഴിച്ചു,പലര്‍ കൊടുക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉടുത്തു നാടോടിയായി നടക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. കൊടുക്കുന്നത് വാങ്ങും. ഒന്നും ചോദിക്കില്ല, ഒരു പരാതിയും ഇല്ലാത്ത എല്ലാവരെയും അയ്യാ എന്നും, അമ്മാ എന്നും മാത്രം വിളിക്കുന്ന ഒരു പാവം .


പാണ്ടിച്ചിയെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് വളരെ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു. കാരണം വരുമ്പോള്‍ എല്ലാം അവര്‍ പല്ലി മിട്ടായികള്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചിരുന്ന ചെറിയ മിട്ടായികള്‍ തരും. വീട്ടുകാര്‍ ആരും കാണാതെ ഞങ്ങള്‍ അത് ശാപ്പിടും. പാണ്ടിച്ചി വല്ല വീട്ടില്‍ നിന്നും കൊണ്ട് തരുന്നതാ, എന്തിനാ അതൊക്കെ മേടിക്കണേ എന്ന് അമ്മ ചോദിക്കും.

അച്ഛന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ താമസം മാറ്റുന്ന ദിവസമായിരുന്നു പാണ്ടിച്ചി അന്നൊരുനാള്‍ വന്നത്. കൂട്ടുകാരെയും ബന്ധുക്കാരെയും വിട്ടു പോകുന്നതിന്റെ സങ്കടത്തില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പല്ലി മിട്ടായികള്‍ അന്നെന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചില്ല. സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരു ചെറിയ ലോറിയില്‍ കയറ്റി, ഒരു ജീപ്പില്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ പാമ്പാടി എന്നാ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയത്. അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കുട്ടിച്ചേട്ടന്‍ ആയിരുന്നു സഹായത്തിനു. കുട്ടിച്ചേട്ടന്‍ വെറുതെ ചോദിച്ചു." പാണ്ടിച്ചീ , നീ വരുന്നോ ?" ചോദിക്കേണ്ട താമസം, പാണ്ടിച്ചി ജീപ്പിനുള്ളില്‍ കയറി.

വാടക വീട്ടില്‍ സാധനങ്ങള്‍ അടുക്കാനും പെറുക്കാനും പാണ്ടിച്ചി കൂടി.അച്ഛനും, കുട്ടിച്ചേട്ടനും പുറത്തേക്കു പോയിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടിയുമായി ചങ്ങാത്തം സ്ഥാപിച്ചു.എന്നെക്കാള്‍ ചെറിയ മണിക്കുട്ടന്‍.പാണ്ടിച്ചി തന്ന പല്ലിമിട്ടായി ഞാന്‍ മണിക്കുട്ടന് കൊടുത്തു. ആരാ പാണ്ടിച്ചി എന്ന മണിക്കുട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് " അത് പാണ്ടിച്ചി" എന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ എനിക്ക് പറയാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.പുറത്തു പോയ അച്ഛനും,കുട്ടിച്ചേട്ടനും തിരിച്ചു വന്നു.അവരുടെ കണ്ണുകളും മുഖവും ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.വന്നയുടനെ ഒട്ടും മയമില്ലാതെ കുട്ടിച്ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു," നിങ്ങള്‍ക്ക് പോകാറായില്ലേ തള്ളെ" എന്ന്."അയ്യാ, നീങ്ക താന്‍ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്താച്ച്, നാന്‍ എപ്പടി തിരുമ്പി പോറെന്‍ " എന്ന് പാണ്ടിച്ചി ചോദിച്ചു. കുട്ടി ചേട്ടന്‍ അവരെ പിടിച്ചു പുറത്താക്കി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, തള്ളെ,എവിടെയെങ്കിലും പോ എന്ന്. എന്തൊക്കെയോ ശാപവാക്കുകളും കുട്ടിച്ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

പാണ്ടിച്ചിയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. അവര്‍ തിരിയെ വീടിന്റെ പിന്നില്‍ വന്നു. അമ്മയോട് വണ്ടിക്കൂലിക്കുള്ള പണം ചോദിച്ചു. അമ്മയുടെ കൈവശം പണം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിഷു കൈനീട്ടം കിട്ടിയതില്‍ നിന്നും ഒരു വെള്ളി രൂപ കൊടുക്കാന്‍ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ പൈസ കൊടുത്തില്ല. ഒരു ഒന്‍പതു വയസ്സുകാരന് പാണ്ടിച്ചിയുടെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ മനസ്സിലാകാന്‍. അവരുടെ കൈയില്‍ തിരിയെ പോകാന്‍ ബസ് കൂലി ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് അമ്മ പിന്നീട് പറഞ്ഞു. ബസ് കൂലി ഇല്ലാതെ ബസില്‍ കയറാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന് എനിക്ക് അന്നറിയില്ലായിരുന്നു.

പാണ്ടിച്ചി പിന്നീട് പാമ്പാടിയിലെ ആ വീട്ടില്‍ വന്നില്ല. മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ കുളമാവ് എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് മാറി. വളരെ അവിചാരിതമായി ഒരു ദിവസം പാണ്ടിച്ചി ഞങ്ങളെ തേടി അവിടെ എത്തി. പതിവുപോലെ മിട്ടയികലുമായി.പല്ലി മിട്ടായികളല്ല,മഞ്ഞ നിറത്തില്‍ നാരങ്ങ അല്ലികളുടെ രൂപത്തില്‍ നാല് മിട്ടായികള്‍ .

പാണ്ടിച്ചിയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ചുറ്റുപാടില്‍ ആയിരുന്നില്ല ഞങ്ങള്‍ . ഞങ്ങളുടെ ഏക സ്വത്തായ പശു ,മേയാന്‍ വിട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്ത് എന്തോ വിഷം തീണ്ടി ചത്തു കിടന്നതറിഞ്ഞ വിഷമത്തില്‍ ആയിരുന്നു അമ്മയും ഞങ്ങളും. ഊണുമേശയില്‍ തലചെരിച്ചിരുന്നു കരയുകയായിരുന്നു അമ്മ.

മൂന്നു വര്‍ഷം എന്നില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. കലത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചോറ് ആരും പറയാതെ തന്നെ ഞാന്‍ പാണ്ടിച്ചിക്ക് കൊടുത്തു. പോകാന്‍ നേരം ഒരു വെള്ളിരൂപ കൊടുക്കണം എന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, അത് എന്റെ കൈയിലോ അമ്മയുടെ കൈവശമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല."പണമൊന്നും കൊടുത്തില്ലല്ലോ ആ പാവത്തിന്, പാണ്ടിച്ചി എങ്ങനെ കുളമാവില്‍ നിന്നും തിരിയെ പോയിക്കാണും" എന്ന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു അമ്മ ചോദിച്ചു.



പാണ്ടിച്ചിയെ പിന്നീടു ഞങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. അനാഥയായ അവര്‍ എവിടെ എങ്കിലും കിടന്നു മരിച്ചു പോയിരിക്കാം.

മുപ്പത്തി ഒന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറവും എന്റെ മനസ്സില്‍ പാണ്ടിച്ചിയുടെ രൂപം ഉണ്ട്. മിട്ടായികളുടെ മധുരം നാവിന്‍ തുമ്പിലും. സ്നിക്കെര്‍സിനും, മാര്‍സിനും, ഡയറി മില്‍ക്കിനും ഇല്ലാത്ത ആ സ്വാദ്.

Sep 14, 2011

വണ്ടിപ്പെരിയാറിലേക്ക് ഒരു യാത്ര


ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങുന്ന ആനയെ ആയിരുന്നു ഇന്ന് കാലത്തെ സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ടത്. ഇന്നലെ കണ്ടത് ഒരു കല്യാണവും.രണ്ടും കാണുന്നത് ചീത്തയാണെന്ന് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു. കണ്ണടച്ചാല്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി വന്നു തുടങ്ങുകയായി.ചീത്ത സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആവും അധികവും.മരണം,അപകടങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പലതും.ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു അലറി വിളിക്കുന്നത്‌ അമ്മച്ചിക്ക് ഒരു സാധാരണ സംഭവം ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ കുലുക്കി വിളിയില്‍ സ്വബോധം വീണ്ടു കിട്ടും.

അപ്പച്ചന് സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും കിട്ടാനുള്ള പണം കിട്ടുമ്പോള്‍ കടങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വീട്ടണം എന്ന് അമ്മച്ചിക്ക് നിര്‍ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു..വണ്ടിപെരിയാറില്‍ ഉള്ളവരില്‍ അപ്പച്ചന്‍ പണം നല്കാനായുണ്ടായിരുന്നവരില്‍ ആകെ അറിയാവുന്നത് കുനുമ്പുംതടത്തില്‍ പരമേശ്വരനെ മാത്രമായിരുന്നു. കാരണം പണം ചോദിച്ച് അയാള്‍ രണ്ട്‌ തവണ അയാള്‍ കടുത്തുരുത്തിയില്‍ വന്നിരുന്നു.എന്നാല്‍ അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പരമേശ്വരന് കൊടുക്കാനായുള്ള പണവുമായി പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

വണ്ടിപ്പെരിയാറില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു.മഴ കോരി ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.പരമേശ്വരനെ പരിചയം ഉള്ള ആരെയെങ്കിലും അന്വേഷിച്ച് വില്ലേജ് ഓഫീസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അപ്പച്ചന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവര്‍ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അഞ്ചു വര്‍ഷമായല്ലോ അപ്പച്ചന്‍ മരിച്ചിട്ട്.കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവര്‍ ഒക്കെ പലയിടത്തേക്കു സ്ഥലം മാറി പോയിരിക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു.ആര്‍ക്കും പരമേശ്വരനെയും അറിയില്ല .പുറത്തുള്ള മാടക്കടയിലെ വൃദ്ധന്‍ മാത്യു സാറിന്റെ മകന്‍ എന്ന് കേട്ടപ്പോഴേ ഇറങ്ങി വന്നു ആലിംഗനം ചെയ്തു.സാറിനെ പോലെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ പിന്നീട് ആ ഓഫീസില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലത്രേ.


വൃദ്ധന്‍ വഴി പറഞ്ഞു തന്നതനുസരിച്ച് പരമേശ്വരനെ തേടി ഞാന്‍ യാത്രയായി.ടൌണില്‍ നിന്നും അര മണിക്കൂര്‍ ജീപ്പ് യാത്ര.മഴയിലൂടെ ഏറെ നടന്നു പരമേശ്വരന്റെ വീടിനടുത് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു.വഴിയില്‍ നിന്നും അല്‍പ്പം ഉയരത്തില്‍ഒരു കുന്നിന്‍ ചെരുവില്‍ ആയിരുന്നു ആ ചെറിയ വീട്.കല്ലുപാകിയ നടയില്‍ നിന്നും നോക്കവേ ഒരു വൃദ്ധന്‍ കൈകള്‍ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ മേലെ കൈ വെച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ടു.അയാളുടെ മുഖം എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതാവുമോ പരമേശ്വരന്‍ ? അതെ എന്ന് തോന്നുന്നു.

പ്രതീക്ഷക്കു വിപരീതമായി ജോയി മോനെ എന്ന് വിളിച്ചു പരമേശ്വരന്‍ ചാരു കസേരയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു വന്നു കൈകള്‍ കൂട്ടി പിടിച്ചപ്പോള്‍ ,അഞ്ചു വര്‍ഷമായിട്ടും അയാള്‍ എന്റെ പേര് മറന്നില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മാത്യു സാറിനെയും കുടുംബത്തെയും മറക്കാന്‍ ആവുമോ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു അലിവു ഞാന്‍ കണ്ടു. കൈയില്‍ കരുതിയിരുന്ന പണം അടങ്ങിയ കവര്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അയാള്‍ നിരസിച്ചു. ഇത് അപ്പച്ചന് കിട്ടാനുണ്ടായിരുന്ന പണം തന്നെ ആണെന്നും എടുത്തോളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു വളരെയധികം നിര്‍ബന്ധിക്കേണ്ടി വന്നു അവസാനം അയാള്‍ അത് സ്വീകരിക്കാന്‍ .


ഴോ എട്ടോ വയസ്സ് പ്രായമുള്ള രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്‌ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടിയുടെ മുടിയിലെ പേനുകള്‍ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം കൊല്ലുകയായിരുന്നു മൂത്തയാള്‍ .അവര്‍ സഹോദരിയുടെ മക്കള്‍ ആണെന്ന് പരമേശ്വരന്‍ പറഞ്ഞു.രാജാക്കാട്ട്‌ കൃഷി ആണത്രേ അളിയന്‍ പ്രഭാകരന്.മുഴുക്കുടിയനായ അയാള്‍ വല്ലപ്പോഴും ഒരിക്കല്‍ മാത്രം വരുന്ന അതിഥി ആണെന്ന് സംസാരത്തില്‍ മനസ്സിലായി.ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ഉപദ്രവിക്കാന്‍ മാത്രമായി ഒരാള്‍ .കുടുംബസ്വത്തായി കിട്ടിയ ഒരേക്കര്‍ പുരയിടത്തിന്റെ വീതം ചോദിക്കാനായി മാത്രം വരുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍. അതുപറയുമ്പോള്‍ , സ്വതവേ ശാന്തമായ ഒരു ഭാവമുള്ള അയാളുടെ മുഖം മാറിയത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല.


മാത്യു സാര്‍ പണ്ട് താമസിച്ചിരുന്ന വാടകവീട്ടില്‍ നിന്നും പോയിട്ട് തിരിയെ വരാഞ്ഞപ്പോള്‍ ,സാറിന്റെ ഒരു പഴയ പെട്ടി വീട്ടുടമയോട് വാങ്ങി വെച്ചു എന്ന് പരമേശ്വരന്‍ പറഞ്ഞു.അകത്തു നിന്നും എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന പെട്ടി തുറന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്നും പരിചിതമായ ഒരു മണം പുറത്തേക്കു പുറത്തേക്കു വന്നുവെങ്കിലും എന്തിന്റെതാണ് ആ മണം എന്ന് വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.കുറെ തുണിത്തരങ്ങള്‍,അപ്പച്ചന്റെ ഷേവിംഗ് സെറ്റ് ,കുറെ കത്തുകള്‍ ,പഴയ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റുകള്‍ ..അങ്ങനെ.


ഒരിക്കല്‍ മരണത്തില്‍ നിന്നും മാത്യു സാറിനെ രക്ഷിച്ച കഥ പറയുമ്പോള്‍ പരമേശ്വരന്റെകണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.അപ്പച്ചന്റെ മരണശേഷം കേട്ട കുറെ അധികം കഥകളുടെ കൂടെ ഒരെണ്ണം കൂടി ചേര്‍ത്ത് വെക്കുമ്പോള്‍ ,എഴുതപ്പെട്ട വിധിയില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടാനാകാത്ത മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളെ പറ്റിയായിരുന്നു ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്.

സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കവേ ആയിരുന്നു അയാളുടെ വരവ്. ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി അയാള്‍ ആടിയാടി വന്നപോഴേ തന്നെ പ്രഭാകരനായിരിക്കും അതെന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. വന്നപാടെ അയാള്‍ പരമേശ്വരനോട് ഇരുനൂറു രൂപ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഒന്ന് ഇരുത്തി മൂളി ." ആരാടാ നീ "എന്ന് അയാള്‍ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു.നാവനക്കാന്‍ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല.തന്നെ കാണാന്‍ വന്നയാള്‍ ആണെന്ന് പരമേശ്വരന്‍ പറഞ്ഞു.അയാള്‍ അകത്തേക്ക് പോയി.

ഒരു കുട്ടിയുടെ കരച്ചില്‍ ഞാന്‍ അകത്തു നിന്നും കേട്ടു.അല്‍പ്പ നേരത്തിനു ശേഷം പ്രഭാകരന്റെ പിന്നാലെ പുറത്തിറങ്ങി വന്ന കുട്ടിയുടെ കാതില്‍ നിന്നും ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.അയാള്‍ കുട്ടിയുടെ കാതില്‍പ്പൂ വലിച്ചു പറിച്ചു എടുത്തോ?ഒരു വാഴയില തലക്കുമീതെ പിടിച്ചു കല്‍പ്പടവുകള്‍ ഇറങ്ങി പ്രഭാകരന്‍ പോയി. പരമേശ്വരന്റെ പെങ്ങള്‍ വന്നു കുട്ടിയുടെ കാതില്‍ വെള്ളം തൊട്ടു തടവി.അവരുടെ മുഖം നിര്‍വികാരമായിരുന്നു .


മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എഴുന്നെറ്റു.ഇപ്പോള്‍ പുറപ്പെട്ടാല്‍ രാത്രി തന്നെ വീട്ടില്‍ എത്താം.അന്നവിടെ തങ്ങാന്‍ പരമേശ്വരന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചുവെങ്കിലും,വഴിക്കണ്ണുമായി ഇരിക്കുന്ന അമ്മച്ചിയെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ പോയേക്കാം എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു.


അസാമാന്യമാം വിധം വലിപ്പമേറിയ പെട്ടിയുമായി കടുത്തുരുത്തിയിലെക്കുള്ള മടക്കയാത്രദുഷ്ക്കരമായിരുന്നു.വലിയ പെട്ടിയുടെ പേരില്‍ മറ്റു യാത്രക്കാരുടെ ശാപവാക്കുകള്‍ ഞാന്‍കേട്ടു.വേണമെങ്കില്‍ ഒരു ടിക്കറ്റ് കൂടി എടുക്കാം എന്ന് കണ്ടക്റ്ററോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നോട്ടം നോക്കി.



വീട്ടിലെത്തി ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അപ്പച്ചന്റെ പെട്ടി തുറന്നു സാധനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി എടുത്തു മാറോടടുക്കി കരയുകയായിരുന്നു അമ്മച്ചി.തിരമാലകള്‍ വിഴുങ്ങുന്ന ഒരു ദ്വീപായിരുന്നു അന്നത്തെ എന്റെ സ്വപ്നം.കടലെടുക്കുന്ന മരങ്ങളും,വീടുകളും.ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ സമയം ഒന്‍പതു മണി.


അന്നത്തെ ദിനപത്രത്തിലെ പ്രധാന വാര്‍ത്ത ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ ഉരുള്‍ പൊട്ടലിനെ പറ്റി ആയിരുന്നു. വണ്ടിപ്പെരിയാറ്റില്‍ ഉരുള്‍ പൊട്ടി ആറു മരണം.വ്യാപകമായ കൃഷി നാശം.കുത്തിയൊലിച്ചു വന്ന മലവെള്ളപ്പാചിലില്‍ എല്ലാം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കുറെ പാവം മനുഷ്യരുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ .ഉഴുതു മറിക്കപ്പെട്ട പോലെ കിടക്കുന്ന കൃഷിയിടങ്ങള്‍ .

ഉരുള്‍ പൊട്ടലില്‍ മരണപ്പെട്ടവരുടെ പേര്‍ വിവരങ്ങളില്‍ കുനുമ്പുംതടത്തില്‍ പ്രഭാകരന്‍ എന്നൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തലനാരിഴക്കാണ് ഞാന്‍ മരണത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ടത് എന്നതിനെക്കാളേറെ പ്രഭാകരന്റെ മരണമല്ലേ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത്‌ ?

Sep 2, 2011

കൊച്ചു തോമ ഓണ്‍ എമര്‍ജന്‍സി ലീവ് ( ലാന്‍ഡിംഗ് )


ഇരുപതു വര്‍ഷം മുന്‍പേ മരിച്ചുപോയ വല്യപ്പച്ചനെ ഒന്നു കൂടി കൊല്ലേണ്ടി വന്നു എമര്‍ജന്‍സി ലീവ് കിട്ടാന്‍.അത്യാവശ്യമായി നാട്ടില്‍ പോകേണ്ടി വന്നാല്‍ പിന്നെ എന്തോ ചെയ്യും.കൊച്ചുതോമായോടു ല്യപ്പച്ചന്‍ ക്ഷമിച്ചോളും.സിപ്പൂനോട് ആവുന്നത് പറഞ്ഞതാ,ഇപ്പൊ പോകണ്ടാ,ടിക്കറ്റ് വില ഒക്കെ കൂടുതലാ എന്നൊക്കെ. അതെങ്ങനാ,അമ്മായി അപ്പനും അമ്മേം സില്‍വര്‍ ജൂബിലി കൊണ്ടാടുമ്പോള്‍ അതിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചല്ലേ പറ്റു.ഭാര്യ സിപ്പു നേരത്തെ പോയി. നമ്മള് പിന്നെ പതുക്കെ ചെന്നാ മതിയല്ലോ.

ടിക്കറ്റ് നോക്കിയപ്പോ ഏറ്റവും കുറവ് ഉള്ളത് നോക്കി എടുത്തു.കുറെ കറങ്ങി പോയാലെന്താ, ദിനാര്‍ മുപ്പതാ ലാഭം.കഷ്ട്ടിച്ചു രണ്ടു സ്കോച് വാങ്ങാമല്ലോ.കുവൈറ്റ്-ദുബായ് പെട്ടെന്ന് ചെന്നു. അവിടന്ന് കേറിയപ്പോള്‍ റാന്നിക്കാരന്‍ ഒരച്ചായന്‍ അടുത്ത്.അങ്ങൊരു നല്ല ഫിറ്റാ.എന്നാലും വിമാനത്തേന്നു ഫ്രീ കിട്ടുന്നത് കളയാവോ.ഞാന്‍ കുടിക്കുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ "വെറുതെ കളയണ്ടാ, എനിക്ക് തന്നേക്ക്‌" എന്നൊരു കാച്ച്. അപ്പോള്‍ നിലവില്‍ രണ്ടും രണ്ടും നാല് ലാര്‍ജ്. എന്നിട്ടും പോരാഞ്ഞിട്ട് എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ്സിനോട് വീണ്ടും കെഞ്ചുന്നു.ഇനി ഇല്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും,പ്ലീസ്,പ്ലീസ് എന്ന് പിന്നേം.മലയാളീസിന്‍റെ മുഴുവന്‍ മാനോം കപ്പലെ കേറ്റുന്നതു ഇതേപോലെയുള്ള പാമ്പാടുംപാറ നിവാസികളാണല്ലോ എന്റെ പള്ളീ.ചുമ്മാ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ടാണോ ഈ ആക്രാന്തം,അതോ ഇവനൊക്കെ ആരേലും കള്ളില്‍ കൈവിഷം കൊടുതിട്ടുണ്ടാവുമോ ?

വിമാനം ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുന്നു എന്ന ക്യാപ്റ്റന്റെ വിളി കേട്ടാ കണ്ണ് തുറന്നെ.നോക്കിയപ്പോ അച്ചായന്‍ നല്ല ഫിറ്റ്, ചാരിക്കിടക്കുന്നു.എന്നാലും,ദുബായില്‍ നിന്നും കള്ളും കുപ്പി വാങ്ങിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ബാഗ് ഭദ്രമായി കയ്യില്‍ തന്നെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.എങ്ങാനും പൊട്ടിപോയാലോ എന്നോര്‍ത്താവും മുകളില്‍ വെക്കാഞ്ഞത്.

ഇപ്പൊ ഇറങ്ങും,ഇപ്പൊ ഇറങ്ങും എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വലിയ കുലുക്കോം ബഹളോം ഒക്കെ കേട്ടത്.എന്റെ പള്ളീ, ഇനി അറബിക്കടലില്‍ എങ്ങാനും ആണോ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തത്?അതോ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗോള്‍ഫ് ക്ലബ്ബിലോ?ഇനി വിമാനം എങ്ങാനും പൊട്ടിത്തെറിക്കാന്‍ പോകുവാണോ.എന്റെ ദൈവമേ,അപ്പനേം അമ്മയേം ഒന്നുകൂടി കാണാന്‍ പറ്റിയാ മതിയാരുന്നു. സിപ്പു ആണേല്‍ കാരിയിംഗ് ആണ്.കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഒന്ന് കാണാന്‍ പറ്റാതെ തട്ടിപ്പോകുമോ?ആരും പാനിക് ആവരുത് വിമാനം നിലത്തു തന്നെ ആണേ എന്നൊരു എയര്‍ ഹോസ്ടസ് അമ്മച്ചി വിളിച്ചു പറയുന്നു..ആര് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍.എല്ലാരും കിടന്നു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടുന്നു.പിള്ളാരൊക്കെ കിടന്നു കീറുന്നു.ആകപ്പാടെ ബഹളം.മംഗലാപുരത്ത് പ്ലെയിന്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ചത് ഓര്‍ത്തിട്ടു ആരിക്കും,കുറെ പേര് കര്‍ത്താവിനെ വിളിക്കുന്നു.കുറെ പേര് കരയുന്നു. എമര്‍ജന്‍സി വാതിലിനടുത്ത് ഉന്തും തള്ളും.ഞാന്‍ ആദ്യം ഞാന്‍ ആദ്യം എന്നല്ലേ. ബീവറെജസ് കൌണ്ടറില്‍ മാന്യമായി നില്‍ക്കാന്‍ ഇവനൊക്കെ എന്തൊരു മിടുക്കാ.


രു വിധത്തില്‍ വാതിലിനു അടുതെത്തി.പുറത്തു കൂരാകൂരിരുട്ട്‌.സ്ഥലം എവിടാ എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു ഒരു ചാട്ടം ചാടി. ചതുപ്പിലെങ്ങാണ്ടാ വീണേന്നു തോന്നുന്നു.കണ്ണ് കാണുന്നില്ല.കാലിനൊക്കെ ഭയങ്കര വേദന.ഉളുക്കി എന്ന് തോന്നുന്നു.ദേഹത്തെ തൊലി ഒക്കെ ഉന്തിലും തള്ളിലും എവിടെയൊക്കെയോ പോയിട്ടുണ്ട്. എഴുന്നേല്‍ക്കും മുന്‍പ് പുറത്തേക്കു പിന്നേം പിന്നേം ആള്‍ക്കാര് ചാടുവല്ലേ.ഒരു തടിയന്‍ മേലെ വന്നു വീണിട്ടു അനങ്ങാനെ പറ്റുന്നില്ല.മേല് മുഴുവന്‍ ചെളി.ഹാന്‍ഡ്‌ ബാഗ്‌ കാണുന്നില്ല.എല്ലാരും ചാടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എണീം ഒക്കെ ആയിട്ട് സാറന്മാര് വരുന്നു. ഒരു വിധത്തില്‍ വണ്ടിയേല്‍ വലിഞ്ഞു കയറി.


വണ്ടിക്കകത്തുവെച്ച് റാന്നിക്കാരന്‍ അച്ചായന്‍ കരച്ചിലോടു കരച്ചില്. ചാടിയപ്പോ കാലെങ്ങാനും ഒടിഞ്ഞോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ ഗല്‍ഗദതിനിടയില്‍ അച്ചായന്‍ പറഞ്ഞു."കാലൊടിഞ്ഞിരുന്നേല്‍ സാരമില്ലാരുന്നു .ഇതിപ്പോ ദുബായില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ സ്കോച് ഒക്കെ പൊട്ടി പോയില്ലേ" എന്ന് !
ഒരു വിധത്തില്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോ പത്രക്കാരുടെ അയ്യരുകളി. ഇത്രേം പെട്ടെന്ന് എങ്ങനാ ഇവറ്റകള്‍ ഒക്കെ ഇതറിഞ്ഞേ. മേലാസകലം ചെളിയാ.ചെളി പറ്റിയവനെ ഒക്കെ പത്രക്കാര് ഓടിച്ചിട്ട്‌ പിടിക്കുന്നു.ഒരുത്തന്‍ ചോദിക്കുന്നു,താഴെ ചാടേണ്ടി വന്നപ്പോ എന്ത് തോന്നിയെന്ന്?ഒരു പരിപ്പുവട കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നി എന്ന് പറഞ്ഞു..അല്ല പിന്നെ.


ഞൊണ്ടി,ഞൊണ്ടി പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ സിപ്പു വന്നിട്ടില്ല.അമ്മായി അപ്പന്‍ മാത്രം.വല്ലോം പറ്റിയോടാ കൊച്ചു തോമ എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനു പകരം,സ്കോച് മേടിക്കാന്‍ പറ്റിക്കാണില്ല അല്ലെ എന്നൊരു ചോദ്യം..ദ്രോഹി.....വണ്ടിയേല്‍ കേറാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോ "വണ്ടിയുടെ സീറ്റ് കേടാകും,ഇവിടെ എങ്ങാനും നിര്‍ത്തി കഴുകിയേച്ചും പോവാന്ന്"...നല്ല ബെസ്റ്റ് അമ്മായപ്പന്‍ !

വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോ സിപ്പു ടിവിയുടെ മുന്നില്‍.അവള്‍ എന്നെ ടിവിയില്‍ കണ്ടെന്നു.മേലാസകലം ചെളിയും വെച്ചോണ്ട് എന്തിനാ ടിവിക്കാരുടെ അടുത്ത് പോയെ എന്ന്.അവള്‍ക്കു നാണക്കേടായി പോയീന്നു.അമ്മായിയമ്മക്ക് അറിയേണ്ടത്,കൊണ്ടുവരാന്‍ പറഞ്ഞ ടാങ്ങും, നിഡോയും എപ്പോ കിട്ടുമെന്ന്.അളിയന്‍ ചെറുക്കന് അറിയേണ്ടത്,പുതിയ ഐപാഡ്-2 വാങ്ങിച്ചാരുന്നോന്നു.പുറത്തു നോക്കിയപ്പോ നാട്ടുകാരും അയല്‍ക്കാരും ഒക്കെ വീടിന്റെ മുന്നില്‍.എന്തായാലും വിമാനം തകര്‍ന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ഒരുത്തന്‍..എന്നാ?തകരണം എന്നായിരുന്നോ നിനക്കൊക്കെ എന്ന് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു..വേണ്ട..ഭാര്യ വീടല്ലേ !

എന്‍റെ പുണ്യാളാ, പ്ലെയിന്‍ പൊട്ടിത്തെറിക്കുവാരുന്നു ഇതിലും ഭേദം .

Aug 14, 2011

മസ്കിയാമ്മയുടെ മകള്‍

കാലത്തെ കോളേജിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കും പെണ്‍ പിള്ളേരെ ബസ് കയറ്റിവിടുന്ന ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വതിനു ശേഷം ക്ലബ്ബില്‍ ഇരുന്നു കാരംസ് കളിക്കുമ്പോള്‍ ആയിരുന്നു, മൂന്ന് പേര്‍ കവലയില്‍ കൂടി പാന്റും ഒക്കെ ഇട്ടു പുത്തന്‍ ബി എസ് എ സൈക്കിള്‍ ഒക്കെ ചവിട്ടി വരുന്നത് കണ്ടത്.റാലി,ഹെര്‍ക്കുലീസ് മുതലായ ചാത്തന്‍ സൈക്കിളുകള്‍ കണ്ടും ചവിട്ടിയും പരിചയിച്ച ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം ഒരു കാഴ്ചവസ്തു ആയിരുന്നു വളഞ്ഞ ഹാന്‍ഡില്‍ ഒക്കെ ഉള്ള തിളങ്ങുന്ന ബി.എസ്.എ. സൈക്കിള്‍.ഒരുത്തന്‍ കറുത്ത കണ്ണാടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. "കണ്ണില്‍ സൂക്കേട്‌ ഈ വര്‍ഷം രണ്ടാം തവണയും ഇറങ്ങിയോ "എന്ന് സംശയം കുഞ്ഞുമോന്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമോന്‍ സംശയം പറഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ തവണ വീട്ടില്‍ നീ കുറെ ഒഴിച്ച് ബാക്കി എല്ലാവര്‍ക്കും ലോട്ടറി അടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതല്ലേ,ഈ തവണ ഉറപ്പാ എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ബസ് കാത്തു കവലയില്‍ നിന്ന എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും അവരെ ആരാധനയോടെ നോക്കി. മാങ്കകുഴികവലയില്‍ ഒരു തരംഗം സൃഷ്ട്ടിച്ചതിനു ശേഷം അന്നവര്‍ തിരിച്ചു പോയി.

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് ക്ലബ്ബിന്റെ താഴെ ഉള്ള പീടികയില്‍ പുതിയ തയ്യല്‍കട തുറന്നപ്പോഴാണ് തലേ ദിവസം ചെത്തി നടന്ന പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ തയ്യല്‍ക്കാര്‍ ആണെന്ന് മനസ്സിലായത്‌. മൂന്നു നാല് പേര്‍ ഇരുന്നു ഒരു മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ടേപ്പ് റിക്കാര്‍ഡറില്‍ ബോണി .എം. ഒക്കെ കേട്ട് തലയാട്ടി കൊണ്ട് ഭയങ്കര പണി. പതിവിനു വിപരീതമായി പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഒന്നും ക്ലബ്ബിന്റെ വശത്തേക്ക് നോക്കാതായപ്പോ തയ്യല്‍ക്കാരന്‍ ഒരു ഭീഷണി ആയി എന്ന് എല്ലാവര്ക്കും മനസ്സിലായി.

ക്ലബ് അംഗങ്ങളെ പരിചയപ്പെടാനായി ഉടമയായ ജോസുകുട്ടി മേലെ കേറി വന്നു . ജോസുകുട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറും പോക്കറ്റും ഒക്കെ വേറെ വേറെ നിറം ആയിരുന്നു. ഇതാണിപ്പോ ഫാഷന്‍ എന്നും ചേട്ടന്മാര്‍ക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഇതേപോലെ ഒക്കെ തയ്ച്ചു തരാം എന്നും പറഞ്ഞപോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വലിയ ബലം കൊടുത്തില്ല.തയ്ക്കാന്‍ കൊടുക്കുന്നവരുടെ തുണി വെട്ടി ആരിക്കും ഇവന്‍ പോക്കറ്റ് തയ്ച്ചത് എന്ന് ജോസുകുട്ടി പോയി കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ആശ്വസിച്ചു.

ആ സമയത്തായിരുന്നു ക്ലബ്ബിന്റെ അടുത്ത പുരയിടത്തില്‍ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന വീട്ടില്‍ വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കാനായി, ഏറണാ കുളത്ത്നിന്നും ഒരു കുടുംബം വന്നത്.ഒരു അച്ചനും # മസ്കിയാമ്മയും. രണ്ടു പെണ്മക്കള്‍ ആയിരുന്നു അവര്‍ക്ക് എന്നുള്ളത് ക്ലബ്ബില്‍ ഏതു നേരവും ആള് കൂടാന്‍ കാരണമായി. മൂത്തവള്‍ ഒരു സൈക്കിളില്‍ കയറി ചുമ്മാ കറങ്ങി നടക്കും.നാട്ടുംപുറത്തു അത് ഒരു കാഴ്ച ആയിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെ സൈക്കിള്‍ ഉള്ളവര്‍ തന്നെ കുറവ്,അപ്പൊ പിന്നെ ഒരു പെണ്ണ് അതിന്മേല്‍ കേറി നടന്നാലോ.സൈക്കിളിന് കാറ്റ് അടിക്കാന്‍ ഇടയ്ക്കു അവള്‍ തയ്യല്‍ കടയില്‍ വരും.ജോസുകുട്ടി അവളോട്‌ മിണ്ടുന്നുണ്ടോ എന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ മുകളില്‍ ഇരുന്നു നോക്കും.

ഇടയ്ക്കു ജോസുകുട്ടി കുറെ ദിവസം കാണില്ല.അന്നേരം ഞങ്ങള്‍ താഴെ പോയി പാട്ടൊക്കെ കേള്‍ക്കും.വിരോധം ജോസുകുട്ടിയോടു മാത്രമേ ഉള്ളല്ലോ.ഒരിക്കല്‍ ജോസുകുട്ടി ഒരാഴ്ച തുടര്‍ച്ചയായി വന്നില്ല. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ജോസുകുട്ടി ബാഗ്ലൂര്‍ പോയി എന്ന് അസിസ്റ്റന്റ്റ് പയ്യന്‍ പറഞ്ഞു.പിന്നെ ബാഗ്ലൂര്,അവന്‍ വല്ല കപ്പക്കാലായിലും പോയതാരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടെ ചിരിച്ചു.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയായപ്പോള്‍ വാടകക്കാരുടെ വീട്ടില്‍ ഭയങ്കര ബഹളം. ആരോ മൂത്ത പെണ്ണിന് കത്ത് അയച്ചത് മസ്കിയാമ്മയുടെ കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയത്രേ. ഊരും പേരും ഇല്ലാത്ത കത്തായിരുന്നു. എത്ര ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടും പെണ്ണ് ആളെ പറയുന്നില്ല. കവലയോട്ചേര്‍ന്നാണല്ലോ വീട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചെറിയ ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടം ഉടനെ അവിടെ ഉണ്ടായി.

തയ്യക്കാരന്‍ ജോസുകുട്ടി ആരിക്കും ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ എന്ന കുഞ്ഞവറാന്‍ ചേട്ടന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ചെറിയ ആത്മഗതം മൂലം അച്ചന്‍ വയലന്റായി.രണ്ടാഴ്ച മുന്നേ തയ്യക്കടയുടെ മുന്നില്‍ വെച്ച് കുഞ്ഞവറാന്‍ ചേട്ടന്‍ നിര്‍ദോഷകരമായ ഒരു പൊതു വിജ്ഞാനം വിളമ്പിയിരുന്നു .അങ്ങേരു ബാഗ്ലൂര്‍ ഉള്ള മോന്റെ അടുത്ത് പോയ വിവരം വര്‍ണ്ണിച്ചു വരവേ " അവിടെ ഒക്കെ ഇതേപോലെ ആണോ, ഒരു അഞ്ഞൂറ് പ്രാവ് ( വണ്ടി ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് ) അങ്ങോട്ട്‌ പോകുമ്പോള്‍, ഒരു അഞ്ഞൂറ് പ്രാവ് എതിരെ വരും" എന്ന് പറഞ്ഞു. ചുമ്മാ കാലത്തെ പൂള് പൂളാതെ ചേട്ടാ, ബാഗ്ലൂര്‍ ഒക്കെ പോകുന്ന എന്നോടാണോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ എന്ന് പറഞ്ഞു തയ്യക്കാരന്മാര്‍ എല്ലാം കൂടെ ആര്‍ത്തു ചിരിച്ചപ്പോള്‍, കേട്ട് നിന്നവരും കൂടെ കൂടി. അന്നത്തെ കലിപ്പ് ഇങ്ങനെ തീര്‍ന്നല്ലോ എന്ന് കുഞ്ഞവറാന്‍ ചേട്ടന്‍ ആശ്വസിച്ചു.

ജോസ് കുട്ടി ബാഗ്ലൂര്‍ ട്രിപ്പ്‌ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍,അച്ചനും മസ്കിയാമ്മയും സ്ഥലത്തെ ചില മാന്യന്മാരും കൂടി കൂട്ടിചോദിക്കാന്‍ തയ്യല്‍ കടയില്‍ എത്തി.വിവരം പറഞ്ഞപ്പോ ജോസുകുട്ടി നിഷേധിച്ചു.ഇത്രേം അടുത്തിരുന്നോണ്ട് കത്തയക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടോ, ഇഷ്ട്ടമാണേല്‍ നേരിട്ട് പറയാല്ലോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ നേരാണല്ലോ എന്ന് അച്ചനും തോന്നി.

ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും സുന്ദരന്‍ എന്ന് അഭിമാനിക്കയും അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പുകഴ്താറും ഉള്ള റജി ഏകദേശം മുഴുവന്‍ സമയവും ക്ലബ്ബിലും പരിസരത്തും ആയിരുന്നു. അച്ചന്‍റെ മൂത്ത മകളെ വളക്കുക എന്ന ശ്രമകരമായ ദൌത്യത്തില്‍ ആയിരുന്നു റജി. ഒരിക്കല്‍ റജിയും കുഞ്ഞുമോനും പള്ളിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന വഴി അവളെ കണ്ടു. റജി പേരെന്നാ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് അവള്‍ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല എന്ന് തന്നെ അല്ല കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുഞ്ഞുമോനോട്‌ എന്നാത്തിനാ പഠിക്കുന്നെ എന്ന് ചോദിക്കുവേം ചെയ്തത് റജിക്ക് വലിയ ക്ഷീണമായിപ്പോയി.

സംശയം കുഞ്ഞുമോന്റെ ചേട്ടന്റെ കല്യാണത്തലേന്നു ബാച്ചിലേര്‍സ് പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞു അടിച്ചു വീലായി വരുന്ന വഴി മസ്കിയാമ്മയുടെ മകളോട് റജിക്ക് പെട്ടെന്ന് കലിപ്പ് തോന്നി .റജിയും മൂന്നു നാല് പേരും കൂടി മസ്കിയാമ്മയുടെ വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ചെന്നു .മകള്‍ കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ പുറത്തു ചെന്നപ്പോള്‍ ജനല്‍ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാ ഒന്ന് നോക്കിയേക്കാം എന്ന് വെച്ച് റജി ബാക്കിയുള്ളവരെ പുറത്തു നിര്‍ത്തി മതില് ചാടി അകത്തു ചെന്നു. ജനലില്‍ കൂടി നോക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ചവിട്ടിയത് അവിടെ കെട്ടിയിരുന്ന ആടിന്റെ മുതുകത്തു.ആട് വേദനകൊണ്ട് ഭയങ്കര കരച്ചില്‍.കരച്ചിലു കേട്ട് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആട്ടുംകുട്ടികളും കൂടി കരഞ്ഞപ്പോള്‍ റജിയും പാര്‍ട്ടികളും കൂടി ഓടി.ഒച്ചകേട്ട് അടുത്ത വീടുകളിലെല്ലാം ലൈറ്റ് ഇട്ടു. കുറെ ആള്‍ക്കാര് പുറകെ ഓടി. കൈയില്‍ കിട്ടിയ കല്ലും ഒക്കെ വെച്ച് ഭയങ്കര ഏറു. അവസാനം ചെട്ടിപ്പടിക്കടുത്തുള്ള പൊന്തക്കാട്ടില്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഒരു വിധത്തില്‍ എത്തി ഒളിച്ചിരുന്നു.ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഏറു കിട്ടിയത് വിനോദിനായിരുന്നു. വിഷമത്തോടെ വിനോദു പറഞ്ഞു. "എടാ നമ്മള്‍ നാലഞ്ചു പേര്‍ ഉണ്ടായിട്ടും എനിക്ക് മാത്രം എന്താ ഏറു കിട്ടിയത്" . റജി പറഞ്ഞു, എടാ പൊട്ടാ ഇനി എങ്കിലും കൈയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ടോര്‍ച് ഓഫ്‌ ചെയ്യാന്‍ !

മസ്കിയാമ്മയുടെ മകളെ കാണാന്‍ ആരാണ്ട് പാതിരാക്ക്‌ ചെന്നു എന്ന് പിറ്റേന്ന് കവലയില്‍ ഫ്ലാഷ് ആയി. മസ്കിയാമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ പെണ്ണിനിട്ടു അടിയും ഭയങ്കര ബഹളോം കേട്ടു എന്നൊക്കെ നാട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞു. പതിവുപോലെ അതും ജോസുകുട്ടിയുടെ മണ്ടക്ക് തന്നെ. അതിന്റെ പിന്നിലെ മാസ്റ്റര്‍ മൈന്‍ഡ് റജി ആയിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ .

തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ ആയിരുന്നു നാടിനെ ഞെട്ടിച്ച ആ സംഭവം. മസ്കിയാമ്മയുടെ മകള്‍ അതുവഴി സര്‍വീസ് നടത്തിയിരുന്ന കെ.സി. എം. എസ്. ബസിലെ കണ്ടക്ട്ടര്‍ പട്ടിണി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചിരുന്ന സുഭാഷിന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി.

അവശ കാമുകന്‍ കരോട്ടുംകലെ റജി ഒരു നേഴ്സിനെ കെട്ടി അമേരിക്കയില്‍ ജീവിക്കുന്നു. കുഞ്ഞുമോന്‍ വീടിനടുത് തന്നെ ഒരു പലചരക്ക് കടയില്‍ തന്റെ തീരാത്ത സംശയങ്ങളും ആയി കഴിയുന്നു .

മസ്കിയാമ്മയുടെ രണ്ടാമത്തെ മകളുടെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെതാണ് ഇന്ന് മാങ്കകുഴി കവലയില്‍ ഉള്ള വലിയ തുണിക്കടയും ടെയിലറിംഗ് ഷോപ്പും. പ്രൊ . ജോസുകുട്ടി എന്ന് കടയുടെ ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്നാട്ടുകാര്‍ പലരും പ്രോഫസ്സര്‍ ജോസുകുട്ടി എന്നും വായിക്കും !

# മസ്കിയാമ്മ : അച്ചന്‍റെ ഭാര്യ .

Jul 28, 2011

ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിര രാത്രി


പുഴകടന്ന് മുത്തോലിക്ക് അടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയിട്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വണ്ടി വരാനുള്ള സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് വരാഞ്ഞിട്ടു വളരെയധികം അക്ഷമന്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍.പാലായില്‍ നിന്നും എത്താനുള്ള വണ്ടി അവസാനത്തെ ട്രിപ്പ്‌ മുടക്കിയതായിരിക്കാമെന്ന് കവലയില്‍ ഉള്ള മുറുക്കാന്‍ കടയുടെ മുന്നില്‍ ബീഡി തെറുത്തിരുന്ന മെലിഞ്ഞു നീണ്ട മനുഷ്യന്‍ പറഞ്ഞു.ഇന്ന് നാരായണേട്ടന്റെ കൂടെ കൂടി,നാളെ രാവിലെ പാലാക്ക് പോകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു എന്നതിനാലും, ചെന്നിട്ടുള്ള അത്യാവശ്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടും, കുറച്ചു നേരം കൂടി കാക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. മുറുക്കാന്‍ കടയിലെ സാധനങ്ങള്‍ അടുക്കി വെക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു കടക്കാരന്‍ നാരായണേട്ടന്‍.
 

അരമണിക്കൂറിനു ശേഷവും വണ്ടി എത്താതിരിക്കയും,വീട്ടിലേക്കു പോരുന്നോ എന്നുള്ള നാരായണേട്ടന്റെ ചോദ്യവും കൂടി ആയപ്പോള്‍ , ഇന്ന് ഇവിടെത്തന്നെ കൂടാം എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.അപരിചിതന്‍ ആയ ഒരാളുടെ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും,വേറെ മാര്‍ഗ്ഗം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് സമ്മതിക്കയായിരുന്നു.

വീട്ടിലേക്കു ഉള്ളവഴിയില്‍ നിറയെ നിലാവായിരുന്നു.കടയില്‍ നിന്നും നാരായണേട്ടന്‍ കൈയില്‍ കരുതിയിരുന്ന റാന്തല്‍ കത്തിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല. അങ്ങ് എവിടെ നിന്നോ തിരുവാതിര പാട്ടിന്റെ നേര്‍ത്ത സ്വരം കേട്ടു. "ഇന്ന് ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയാണ്...പുഴക്കക്കരെ കളി ഉണ്ട്.. കാണാന്‍ താല്പര്യമുണ്ടാകുമോ" എന്നുള്ള നാരായണേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് എങ്ങനെ എങ്കിലും വീടണയുന്നതാണ് പ്രധാനം എന്ന എന്റെ ഉത്തരം ഉണ്ടാക്കിയ ചെറു ചിരി, നിലാവില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.


തിണ്ണയില്‍ എന്നെ ഇരുത്തിയതിനു ശേഷം നാരായണേട്ടന്‍ വീടിലേക്ക്‌ കയറി. പിന്നീട് വെറുതെ കടയിലെയും, കവലയിലെയും കാര്യങ്ങള്‍ ആരോടോ വിവരിക്കുന്നത് കേട്ടു. മറുപടിയായി മൂളലുകള്‍ മാത്രം കേട്ടത് എന്നില്‍ ആശ്ചര്യം ഉളവാക്കി.പരിചയപ്പെടുത്താനായി ഉള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോള്‍, മെലിഞ്ഞ് ഒരു വശം തളര്‍ന്നു കൈകള്‍ കോച്ചി കിടക്കുന്ന ഒരു രൂപം ഞാന്‍ കണ്ടു.മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍, ഭിത്തിയില്‍ കണ്ട പഴയ ബ്ലാക്ക്‌ & വൈറ്റ് ചിത്രത്തിലെ സുന്ദരി തന്നെയോ ഇത് ? തലമുടി മൊട്ടയടിച്ചിരുന്നു. വായുടെ ഒരുവശം കോടിയിരുന്നു എങ്കിലും ഐശ്വര്യം തുടിക്കുന്ന ഒരു മുഖം ആയിരുന്നു അവര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. തിളക്കമുള്ള വലിയ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് അവര്‍ എന്നെ കണ്ണിമക്കാതെ നോക്കി. ഒരു പരിചയ ഭാവം ഉണ്ടോ അതില്‍ ?

കുളിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും കഞ്ഞി ശരിയാവും എന്ന് പറഞ്ഞു അടുത്ത് തന്നെ ഉള്ള പുഴയിലേക്ക് നാരായണേട്ടന്‍ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. നിലാവ് നന്നായി ഉണ്ടായിരുന്നു. തിരുവാതിരപ്പാട്ട് ഇപ്പോള്‍ ശരിക്കും കേള്‍ക്കാവുന്ന രീതിയില്‍ ആയി.ദേവകിക്കു വലിയ ഇഷ്ടമാണ് തിരുവാതിര എന്നും, തിരുവാതിരപ്പുഴുക്ക് ഒക്കെ കഴിച്ചിട്ട് നാള്‍ എത്രയായി എന്നും പറഞ്ഞു നാരായണേട്ടന്‍ ഒരു നിശ്വാസം ഉതിര്‍ത്തു. നാല് വര്‍ഷമായത്രേ ദേവകി ചേച്ചി ഇതേ കിടപ്പ്. ഒരിക്കല്‍ പശുവിനെ കുളിപ്പിക്കാന്‍ കൂട്ടില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ തെന്നി വീണു. പിന്നെ ആ കിടപ്പില്‍ നിന്നും എഴുന്നെറ്റിട്ടില്ലത്രേ. കുളിപ്പിക്കലും ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതും, വിസര്‍ജ്യങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതും ഒക്കെ നാരായണേട്ടന്‍ തന്നെ. കാലത്തും, ഉച്ചക്കും, കുറെ നേരം കട അടച്ചു വന്നു വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ നടത്തും.

കഞ്ഞി എടുത്തു തന്നതിന് ശേഷം, നാരായണേട്ടന്‍ അകത്തേക്ക് പോയി. കഞ്ഞി കുടിപ്പിക്കുന്നതിനു ഇടയിലും,എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മറുപടിയായി മൂളലുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏകദേശം അര മണിക്കൂറു കഴിഞ്ഞു കാലിയായ കഞ്ഞി പാത്രം കൊണ്ട് വരുമ്പോള്‍ ആ മുഖത്ത് ഒരു തരം സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ നന്നായി ഊട്ടി കഴിയുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കാണാറുള്ള അതെ ഭാവം.

പാത്രങ്ങള്‍ എടുത്തു വെച്ചതിനു ശേഷം നാരായണേട്ടന്‍ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു . ഞായറാഴ്ച ആയതിനാല്‍ " രഞ്ജിനി "എന്ന മലയാള ചലച്ചിത്ര ഗാന പരിപാടി ഉണ്ടാവും എന്ന് പറഞ്ഞു. ചില്ല് എന്ന പുതിയ ചിത്രത്തിലെ പോക്കുവെയില്‍ പൊന്നുരുകി എന്ന ഗാനം ചെറിയ ശബ്ദത്തില്‍ കേട്ടു. ചാവടിയില്‍ കിടക്ക വിരിച്ചു തന്നു എങ്കിലും ഞാന്‍ പുറത്തു തിണ്ണയില്‍ തന്നെ കിടന്നു. എപ്പോഴോ ഞാന്‍ ഉറങ്ങി.


ഉടുത്തൊരുങ്ങി ദേവകി ചേച്ചിയും, നാരായണേട്ടനും തിരുവാതിര കാണാന്‍ പോകാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ പോയേക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു.ദേവകി ചേച്ചി തലമുടിയില്‍ ചൂടിയിരുന്ന ഗന്ധരാജന്‍ പൂവില്‍ നിന്നും, ഏതോ മാദക ഗന്ധം ആണ് വരുന്നത് എന്ന് എനിക്കുതോന്നി.പുഴക്കക്കരെ ആയിരുന്നു തിരുവാതിര നടക്കുന്ന വീട്. പുഴയുടെ രണ്ടു വശങ്ങളിലും ചെറുതായി വെള്ളം ഉണ്ടായിരുന്നു, പിന്നെ നടുക്ക് വിശാലമായ മണല്‍പ്പുറവും.മണലില്‍ കൂടി നടക്കാന്‍ ദേവകി ചേച്ചിക്ക് അല്‍പ്പം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവര്‍ക്കായി നിന്നും നടന്നും ഞങ്ങള്‍ പുഴ കടന്നു. പൊന്തക്കാടുകളുടെ ഇടയില്‍ കൂടി നടന്നു വേണമായിരുന്നു തിരുവാതിര നടക്കുന്ന വീട്ടില്‍ എത്താന്‍ . പൊന്തക്കാട്ടില്‍ നിന്നും കപ്പ വേവിച്ച പോലെ ഒരു മണം വന്നപ്പോള്‍ , പാമ്പുകള്‍ വാ പൊളിക്കുന്ന മണം ആണെന്ന് ദേവകിചേച്ചി പറഞ്ഞു. എനിക്ക് അല്‍പ്പം പേടി തോന്നി. ഇഴ ജന്തുക്കളെ അത്രക്കും ഭയം ആയിരുന്നു എനിക്ക്. ജാതക വശാല്‍ എന്റെ ആയുസ്സ് തീരാന്‍ കേവലം മാസങ്ങള്‍ കൂടി മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന കാര്യവും, വിഷം തീണ്ടിയോ അപകട മരണമോ ആയിരിക്കും എനിക്ക് ഉണ്ടാവുക എന്ന് ചക്രപാണി ജ്യോത്സ്യന്‍ എഴുതിയിരുന്നതും എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു .


വൈദ്യുതി എത്താത്ത ഒരു വീടായിരുന്നു അത്.കത്തിച്ച നിലവിളക്കിനു ചുറ്റും തിരുവാതിര കളിക്കുന്ന സെറ്റുടുത്ത യുവതികള്‍.വീടിന്റെ തിണ്ണയിലും പരിസരത്തും നില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീകളും, അപൂര്‍വ്വം പുരുഷന്മാരും. ഇടവേളയില്‍ ഒരു പ്രൌഡയായ സ്ത്രീ ഇലയില്‍ തിരുവാതിരപുഴുക്ക് വിളമ്പി. ആദ്യമായി കഴിച്ച പുഴുക്കില്‍ എന്തൊക്കെ സാധനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് അത് കഴിക്കുന്ന സ്വാദില്‍ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിച്ചില്ല.

 

 

കളി തീരാന്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്നില്ല. .തിരിയെ വരുമ്പോഴേക്കും മഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ തണുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ കൈകള്‍ പിന്നില്‍ കെട്ടി. പൊന്തക്കാടുകളുടെ ഇടയില്‍ കൂടി വരുമ്പോള്‍വഴി കാലില്‍ എന്തോ കടിച്ചതുപോലെ തോന്നി. ഏതോ ഒരു ഇഴജന്തു കാലില്‍ കൂടി പോയതുപോലെ. ദേഹം തളരുകയാണോ..അമ്മെ എന്ന് വിളിച്ചത് മാത്രം ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.


നാരായണേട്ടന്റെ കരച്ചില്‍ കേട്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു.അകലെ നിന്നും അപ്പോഴും തിരുവാതിരപ്പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ചിരുന്നു.പതിയെ ഞാന്‍ നാരായണേട്ടന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ദേവകി ചേച്ചിയുടെ തല മടിയില്‍ വെച്ച് കരയുകയായിരുന്നു നാരായണേട്ടന്‍.
 
 

കാലത്തെ മരണം അറിഞ്ഞു വന്നവരോടെല്ലാം നാരായണേട്ടന്റെ ബന്ധു എന്ന് തോന്നിച്ച ഒരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു."ഇന്നലെ വൈകുന്നേരവും ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലായിരുന്നു.ഞാന്‍ വന്നു കണ്ടതല്ലേ".എല്ലാവരുടെയും മിഴികള്‍ എന്റെ നേര്‍ക്ക്. ഒരു അപരിചിതന്‍ വന്ന ദിവസം തന്നെഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചതെന്തേ എന്ന് ഓര്‍ക്കുകയായിരിക്കുമോ അവരെല്ലാം?കാലന്റെ പ്രതിരൂപമായി അവിടെ കൂടിയിരുന്നവര്‍ തന്നെ കണ്ടു കാണുമോ എന്ന് എനിക്ക് ചെറുതായി സംശയം തോന്നി.സ്ത്രീയുടെ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന പതിമ്മൂന്നോ പതിന്നാലോ വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി എന്നെ കണ്ണുചിമ്മാതെ നോക്കി. നോട്ടം നേരിടാനാവാതെ ഞാന്‍ മുഖം തിരിച്ചു. വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോഴും ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. പതുക്കെ ഞാന്‍ വീടിന്റെ പിന്നിലേക്ക്‌ പോയി. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല , ചുണ്ടത് വെച്ച ബീഡി കത്തിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കരം വിറച്ചു.




നാരായണേട്ടനോട് യാത്ര പറയാന്‍ ഞാന്‍ നിന്നില്ല. ദേവകി ചേച്ചിയെ അവസാനമായി ഒന്ന് കൂടി കാണാനും എന്ത് കൊണ്ടോ തോന്നിയില്ല.സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട, ഗന്ധരാജന്‍ പൂ ചൂടിയ. ദേവകി ചേച്ചിയെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്‌ കൊണ്ടായിരുന്നോ അത് ?

വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം, ഒരിക്കല്‍ കൂടി എനിക്ക് മുത്തോലിയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു.പതിവുപോലെ കടത്തു കടന്നു അക്കരയ്ക്കു പോകാനായി ഞാന്‍ ബസിറങ്ങി.മുത്തോലി ആകെ മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നാരായണേട്ടന്റെ കട ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോള്‍ ഒരു കാണിക്ക മണ്ഡപം എനിക്ക് കാണാന്‍ സാധിച്ചു.തുലാമഴയില്‍ നനഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു മുത്തോലി .

ദേവകി ചേച്ചി മരിച്ച ആ ധനുമാസ രാത്രി വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. ഏതോ മുന്‍ജന്മ ശാപം തീരാനെന്നോണം എന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നതായിരുന്നു ദേവകി ചേച്ചി എന്ന് പലപ്പോഴും എന്നതുപോലെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.തിരുവാതിര എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തിരുവാതിരപ്പുഴുക്കിനെക്കാള്‍ മുന്‍പ് മനസ്സില്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നത് നിലാവുണ്ടായിരുന്ന ആ രാത്രിയിലെ അവിചാരിതമായ മരണം ആയിരുന്നു.

നാരായണേട്ടനെ ഒന്ന് കണ്ടാല്‍ കൊള്ളാം എന്നെനിക്കു തോന്നി.നാരായണേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന വഴിയില്‍ പുതുതായി വീടുകള്‍ വന്നിരുന്നു. വഴി ഉറപ്പു വരുത്താനായി ഒരു വീടിന്റെ വാതിലില്‍ ഞാന്‍ കൊട്ടി. പുറത്തു വന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു പരിചയം പോലെ തോന്നി.

"ആരാ..എവിടെക്കാ" എന്നയാള്‍ ചോദിക്കുമ്പോഴും,ഓര്‍മ്മയില്‍ ആ മുഖം പരതുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ദേവകി ചേച്ചി മരിച്ച ദിവസം എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കിയ ആ കണ്ണുകള്‍ തന്നെ അല്ലെ ഇത്? "നാരായണേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ ഇപ്പോള്‍ ആരുണ്ട്‌" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍,"നാരായണേട്ടനെ എങ്ങനെയാണ് പരിചയം" എന്ന മറുചോദ്യം ആയിരുന്നു അയാള്‍ ചോദിച്ചത്. ചോദ്യം കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടെ ചോദിച്ചു." നാരായണേട്ടന്‍ "?

"അമ്മാവന്‍ വീണു കിടപ്പായിട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആയി" എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു. അമ്മായിയുടെ മരണ ദിവസം വീണതാണത്രേ." ഇന്നോ നാളെയോ എന്ന പോലെ കിടക്കുകയാണ് പാവം "എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരികെ നടക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.നാരായണേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കു മരണദൂതനായി ഒരിക്കല്‍ കൂടി കയറി ചെല്ലാന്‍ ഞാന്‍ അശക്തന്‍ ആയിരുന്നു. മറ്റൊരു തവണ കൂടി ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്റെയും,നാട്ടുകാരുടെയും മിഴികളെ നേരിടാന്‍ എനിക്ക് സാധിക്കയില്ല എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സാ ഉറപ്പിച്ചു.

 
യാദൃചികമെന്നോണം ഇന്നത്തെ ദിവസംതുലാമാസത്തെ തിരുവാതിര നാള്‍ ആണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ്എന്നില്‍ ഒരു ഞെട്ടല്‍ ഉണ്ടാക്കി.പുഴയിലേക്കുള്ള നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ അതിവേഗം നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു തിരുവാതിരപ്പാട്ട് ഒഴുകി വരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.എവിടെയോ ഒരു ഗന്ധരാജന്‍ പൂവിന്റെ മണം ഉണ്ടോ ?